هافینیم

در سال ۱۹۱۱، ژرژ اوربن ادعا کرد که عنصر را در ته‌مانده‌های خاک کمیاب یافته است که بعداً ثابت شد مخلوطی از لانتانیدهای قبلاً کشف شده است.

دیرک کاستر و جورج دو هِوِسی آن را از طریق آنالیز طیف‌سنجی اشعه ایکس در زیرکون نروژی در سال ۱۹۲۲ یافتند.

آنتون ادوارد فان آرکل و یان هندریک دو بوئر اولین کسانی بودند که در سال ۱۹۲۴ با عبور دادن بخار تتراید هافنیم از روی یک رشته تنگستن گرم شده، هافنیم فلزی تهیه کردند.

ترکیبات مبتنی بر اکسید هافنیم در تراشه‌های مبتنی بر سیلیکون معرفی می‌شوند تا پردازنده‌های کوچک‌تر، کارآمدتر از نظر انرژی و پرعملکردتر تولید کنند.

بیشتر هافنیم تولید شده در تولید میله‌های کنترل برای رآکتورهای هسته‌ای استفاده می‌شود.

هافنیم همچنین در لامپ‌های فلاش عکاسی، رشته‌های لامپ و در تجهیزات الکترونیکی به عنوان کاتدها و خازن‌ها استفاده می‌شود.