فلوئور

در سال ۱۵۲۹، گئورگیوس آگریکولا استفاده از فلوراسپار به عنوان گداز را توصیف کرد.

در سال ۱۶۷۰ هاینریش شواندهارد دریافت که شیشه هنگام قرار گرفتن در معرض فلوراسپار تیمار شده با اسید، حک می‌شود.

در سال ۱۸۱۰، دانشمند فرانسوی آندره-ماری آمپر پیشنهاد کرد که اسید فلوریک ترکیبی از هیدروژن با عنصر جدیدی است.

این عنصر سرانجام در سال ۱۸۸۶ توسط هانری موسان جداسازی شد.

ترکیبات فلوئور، از جمله فلوئورید سدیم، در خمیر دندان و در آب آشامیدنی برای پیشگیری از پوسیدگی دندان استفاده می‌شوند.

هیدروکلروفلوروکربن‌ها (HCFCs) و هیدروفلوروکربن‌ها (HFCs) اکنون به عنوان جایگزین‌های مبردهای CFC عمل می‌کنند.

فلوئور و ترکیبات آن در پردازش سوخت هسته‌ای استفاده می‌شوند.