سیلیسیم

در سال ۱۸۰۰، سر هامفری دیوی فکر می‌کرد که سیلیکا یک ترکیب است نه یک عنصر؛ اما در سال ۱۸۱۱، گی لوساک و لویی ژاک تنار احتمالاً سیلیکون آمورف ناخالصی را با گرم کردن پتاسیم با تترافلوئورید سیلیکون تهیه کردند.

در سال ۱۸۲۴ یونس یاکوب برزلیوس سیلیکون آمورف را با همان روش کلی تهیه کرد.

هانری دویل در سال ۱۸۵۴ برای اولین بار سیلیکون کریستالی را، دومین شکل آلوتروپیک این عنصر، تهیه کرد.

به شکل شن و خاک رس برای ساخت بتون و آجر استفاده می‌شود؛ یک ماده دیرگداز مفید برای کار در دمای بالا است، و به شکل سیلیکات‌ها در ساخت لعاب، سفالینه و غیره استفاده می‌شود.

سیلیکا، به صورت شن، ماده اصلی شیشه است.

تراشه‌های سیلیکون پایه الکترونیک و محاسبات مدرن هستند.

کاربید سیلیکون، که معمولاً کاربوراندوم نامیده می‌شود، در مواد ساینده استفاده می‌شود.