اکتینیم

89
Ac
گروه
قابل تغییر
تناوب
7
بلوک
f
پروتون ها
الکترون ها
نوترون ها
89
89
138
ویژگیهای عمومی
عدد اتمی
89
عدد جرمی
[۲۲۷]
عدد جرمی
227
دسته
اکتینیدها
رنگ
نقره ای
رادیو اکتیو
بلی
از یونانی aktis, aktinos، به معنای پرتو یا تابش
ساختار کریستالی
مکعب چهره محور
تاریخچه
آندره-لویی دبیرن، شیمیدان فرانسوی، اکتینیم را در سال ۱۸۹۹ کشف کرد.

او آن را از ته‌مانده‌های پیچ‌بلند که ماری و پیر کوری پس از استخراج رادیم باقی گذاشته بودند، جدا کرد.

فریدریش اسکار گیزل به طور مستقل اکتینیم را در سال ۱۹۰۲ به عنوان ماده‌ای مشابه لانتانیم کشف کرد.
الکترون های هر لایه
2, 8, 18, 32, 18, 9, 2
ساختار الکترونی
[Rn] 6d1 7s2
Ac
اکتینیم در تاریکی با نور آبی کمرنگ می‌درخشد
خواص فیزیکی
جنس
جامد
چگالی
۱۰٫۰۷ g/cm3
نقطه ذوب
۱۳۲۳٫۱۵ K ۱۰۵۰ | °C ۱۹۲۲ °F
نقطه جوش
۳۴۷۱٫۱۵ K ۳۱۹۸ | °C ۵۷۸۸٫۴ °F
گرمای همجوشی
۱۴ kJ/mol
گرمای تبخیر
۴۰۰ kJ/mol
ظرفیت گرمایی ویژه
۰٫۱۲ J/g·K
فراوانی در پوسته زمین
قابل تغییر
فراوانی در جهان
قابل تغییر
تصویر
اعتبار عکس: Images-of-elements
تصویر اکتینیم
شماره ثبت سی‌ای‌اس
7440-34-8
عدد CID پاب کم(PubChem)
قابل تغییر
خواص اتمی
شعاع اتمی
-
شعاع کووالانسی
۲۱۵ pm
الکترونگاتیویته
۱٫۱ (درجه پاولینگ)
پتانسیل یونیزاسیون
۵٫۱۷ eV
حجم اتمی
۲۲٫۵۴ cm3/mol
رسانایی گرما
۰٫۱۲ W/cm·K
حالات اکسید شدن
3
کاربرد ها
اکتینیم به عنوان عنصر فعال مولدهای ترموالکتریک رادیوایزوتوپی، به عنوان مثال در فضاپیماها استفاده می‌شود.

نیمه عمر متوسط 227Ac آن را به ایزوتوپ رادیواکتیو بسیار مناسبی برای مدل‌سازی اختلاط عمودی آهسته آب‌های اقیانوسی تبدیل می‌کند.

225Ac در پزشکی برای تولید 213Bi در یک مولد قابل استفاده مجدد یا می‌تواند به تنهایی به عنوان عامل پرتودرمانی استفاده شود.
اکتینیم بسیار پرتوزا است
ایزوتوپ ها
ایزوتوپ های پایدار
-
ایزوتوپ های ناپایدار
206Ac, 207Ac, 208Ac, 209Ac, 210Ac, 211Ac, 212Ac, 213Ac, 214Ac, 215Ac, 216Ac, 217Ac, 218Ac, 219Ac, 220Ac, 221Ac, 222Ac, 223Ac, 224Ac, 225Ac, 226Ac, 227Ac, 228Ac, 229Ac, 230Ac, 231Ac, 232Ac, 233Ac, 234Ac, 235Ac, 236Ac